Dane:

• Koszt elektrowni atomowej do dziesięciu miliardów euro. Załóżmy – tanio 20 mld zł.
• 30% energii nie ucieka w ocieplonym budynku.
  Przeciętna powierzchnia ścian/sufitów i dachów przez które można ocieplać: 150m².
• Koszty docieplenia 100 zł/m².
• Ogrzewanie elektrycznie przeciętnie zużywa 2 500 kWh rocznie.

Obliczenia:
Koszt rocznego ocieplenia mieszkania daje więc przeciętnie 15k zł.
Za 20 mld zł ocieplimy więc 1 333 333 mieszkań… w zaokrągleniu 1 300 000 mieszkań.
W Polsce mamy zasoby mieszkaniowe na koniec grudnia 2007 r. 13 mln mieszkań.

Tylko 2,5% jest ogrzewane elektrycznie, więc to trochę na wyrost licznie, bo to daje tylko 325 000 mieszkań ogrzewanych na energię elektryczną.

1,3 mln mieszkań x 2 500 kWh zużywa 3 250 000 000 kWh czyli 3 250 000 Mwh, lub 3,25 TWh energii rocznie.
Oszczędności ogrzewania po ociepleniu — dałyby 30% mniejsze zużycie energii, czyli prawie 1 TWh.

Pierwsza polska elektrownia atomowa ma mieć moc około 2,4 tys. MW, czyli 2 400 MW co daje 21 TWh.

Wnioski:
Za 10 mld euro wydane na docieplanie budynków mielibyśmy zaoszczędzoną moc którą daje nam 1/20 elektrowni atomowej.
Hmmm pomyliłem się wcześniej w obliczeniach i wyszło mi, że inwestycja w elektrownie atomowe jest jakieś 400 razy za duża w stosunku do innych rozwiązań. Teraz widzę, że porównując sam koszt budowy i moc — jest to rozwiązanie drogie, ale akceptowalne.

P.S. Na edukację rocznie wydajemy mniej niż 40 mld zł. Na całe szkolnictwo wyższe w Polsce jest to mniej niż 10 mld zł rocznie?

bulwary nad ściekiem rawy

Wieczorem o 19.30 [spotkanie w przedświcie od 17] odbędzie się topienie bardziej klasycznych marzann i w wersji bardziej ludycznej ;]

Agora (gr. ἀγορά) – główny plac, rynek w miastach starożytnej Grecji. Centrum wokół którego toczyło się życie polityczne i religijne. Czasami odbywały się na agorze zgromadzenia obywateli.

Początkowo była nieplanowa, o niezbyt wyraźnych granicach, często jej plan był zaburzony budynkami o charakterze publicznym lub religijnym, czy przebiegającą ulicą.

W Katowicach szykują się zmiany! Zapowiedziany od ponad dziesięciu lat remont Rynku ma wreszcie ruszyć; podobnie dworzec PKP. Równocześnie budynek supersamu na placu Skargi ma zostać odnowiony, a społeczne protesty powstrzymują rozbiórkę starego dworca.

Tylko, że te wspaniałe plany wzajemnie się wykluczają. Równoczesne postawienie budynku (istniejącego w trzech dostępnych wizualizacjach) w miejsce dzisiejszych przystanków tramwajowych na katowickim rynku zmniejszy dostępną przestrzeń publiczną, a jeśli połączymy to z postawieniem hipermarketu na miejscu obecnego dworca autobusowego na placu Szewczyka — spowoduje prawdziwą likwidację rynku w mieście.

Podobnie ma się rzecz z równoczesnym budowaniem hipermarketu na placu Szewczyka, połączonym z rozbudową sklepów mieszczących się w starej hali targowej na placu Piotra Skargi. Będziemy mieć dwa hipermarkety oddalone od siebie o dwieście metrów i przedzielone szeroką ulicą. Konkurencja będzie spora, sklepy będą padały, a wypadki będą się zdarzać.

Ponadto z remontem dworca wiąże się sprawa zamknięcia małych sklepików, jako niekorespondujących do wspaniałej galerii handlowej. Ludzie Ci zapewne przeniosą swoje małe sklepiki na plac po synagodze, gdzie codziennie ustawia się targowisko.

Żeby to wszystko rozładować projektuje się przeniesiony z zachodnich krajów pomysł wprowadzenia parkingów zwany P+R [od Park and Ride, czyli Parkuj i Jedź]. Pomysł polega na odciążenia centrum od ruchu samochodowego poprzez wprowadzenie parkingów na przedmieściach i zastosowaniu sprawnej komunikacji publicznej do centrum. Tylko, że w Krakowie pomysł taki upadł gdy zastosowane parkingi były położone zbyt blisko centrum. Nie rozładowuje to w żadnym stopniu korków, ani nie poprawia komunikacji. Zastanowić by się można było gdzie w takim razie planuje Prezydent ustawić parkingi w Katowicach. Odpowiedź jest łatwa, gdyż można ją wyczytać na studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego — gdzie w centrum do istniejących 10-ciu parkingów, planowane jest wybudowanie 23 nowych. W takim razie jak takie rozwiązanie rozładuje ruch w centrum Katowic?

Żeby nie był to tylko kolejny artykuł krytykujący brak wizji rozwoju miasta zaprezentuję swoją.

Remont dworca naprawi wizerunek miasta, a przeniesienie przystanków pod ziemię — może być dobrym pomysłem. Żeby nie tracić przestrzeni publicznej, wprowadzić możliwość organizowania akcji społecznych w przestrzeni powstającego hipermarketu. Żeby nie robić konkurencji dla supersamu postarać się o możliwość istniejącym tam sklepom przeniesienia się do powstającego centrum handlowego na dworcu. Przenieść targowisko do hali targowej. Remont rynku niech nie zamyka przestrzeni przez wstawianie w jego środek budynku, tylko pozwoli na połączenie Placu Skargi, Rynku, Mariackiej i Bankowej. Wycofywanie ruchu samochodowego z centrum na rzecz często kursującej komunikacji publicznej. Odsłonięcie Rawy, tylko wtedy, gdy będzie możliwie czysta i nie będzie czarnym ściekiem.

I wtedy może katowicki rynek będzie po prostu rynkiem, a może kiedyś bulwary Rawy będą bulwarami…

bulwary Rawy

bulwary [warszawskie]

Biorę udział w jej organizacji.

Obchody planowane są na dwa dni [7,8 marca] i imprezę benefitową wcześniej [18 marca - rondo sztuki].

Więcej info na: www.manifaslask.blogspot.com, lub http://www.facebook.com/event.php?eid=269858791808

Tam Kasia Lisowska pokazała jak można w próbówce zawierającej DNA myszy [wyizolowanego z ogona] sprawić, by samo DNA było widoczne.

Dodać trzeba było 10 μl tego i 300 μl tamtego, zamieszać chwilę i już… DNA myszy jest widoczne na dnie tej próbówki jako biała pogięta nitka:

Potem bawiliśmy się w żelu.

Najpierw mieszaliśmy — powielone (amplifikowane) wcześniej metodą łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR – polymerase chain reaction) –fragmenty DNA z barwnikiem, które daje się na płytki żelowe.
Płytka żelowa umieszczona była w małym pojemniku do którego podłączony był transformator.

DNA ma ładunek ujemny i zgodnie z tym ładunkiem, migruje przez żel w kierunku anody. Dzięki barwnikowi mniej więcej widać dokąd DNA ,,zawędrowało”.
Nazywa się to elektroforeza i dobrze jest opisane tu.

Żeby uwidocznić DNA, do żelu dodany jest barwnik (np. bromek etydyny), który wiąże się z DNA. Bromek etydyny świeci na pomarańczowo w świetle ultrafioletowym – dzięki temu można zobaczyć DNA.

Bromek etydyny jest mutagenny i rakotwórczy, więc żele z bromkiem trzeba przenosić w rękawiczkach ochronnych.

Następnie taki żel został umieszczony w komorze z promieniowaniem UV, które uwidoczniło kawałki DNA. Tam też zrobione było zdjęcie, które po wydrukowaniu może wyglądać tak:

Na zdjęciu żelu widać produkty czterech różnych reakcji, każda z reakcji była przeprowadzana w rosnącej temperaturze przyłączania starterów. Dzięki temu można wyznaczyć odpowiednią temperaturę, czyli na tyle wysoką, że nie powstają w niej niespecyficzne produkty (widoczne jako dodatkowe prążki na żelu) i na tyle niską, że wciąż jeszcze powstaje pożądany produkt. Najlepiej to widać w części D.

M oznacza marker wielkości, czyli mieszaninę fragmentów DNA o znanej wielkości. Przez porównanie można ocenić wielkość produktu reakcji PCR.

W ścieżkach od 1 do 8 mamy produkty reakcji PCR wykonywanej w temperaturze przyłączania starterów od 50°C do 68°C (co 2 stopnie).

W temperaturach 50-54°C (ścieżki 1, 2, 3) oprócz właściwego produktu powstały też większe od niego produkty niespecyficzne. W Temperaturach od 56-64°C został wydajnie syntezowany właściwy produkt, a w temp. 66 i 68°C zaczyna spadać wydajność reakcji (prążek jest słabszy), bo temperatura wiązania starterów do matrycy jest już zbyt wysoka.

Z tego eksperymentu wynika, że dla wydajnej amplifikacji interesującego nas fragmentu DNA najlepszy jest zakres temperatur od 56°C — do 64°C.

I po tej wizycie mam obrazek niczym na biurko.

Sądzę, że takie okazywanie braku szacunku może być spowodowany brakiem prawdziwych autorytetów przy jednoczesnym przymuszaniu do okazywania fałszywego szacunku.

Szacunek? Nie cierpię tego słowa. Pewnie dlatego że na tym świecie trzeba szanować niewłaściwych ludzi z niewłaściwych powodów.

Melina Marchetta w ,,Alibrandi szuka siebie”.

W Japonii normą jest wyrażanie szacunku dla ludzi i przedmiotów, dla wszystkiego, z czym Japończycy się stykają na co dzień — każda rzecz ma bowiem duszę i należy to uszanować.

W języku czeskim istnieją dwie formy zwracania się do bliźnich: tykanie, czyli mówienie sobie po imieniu oraz vykanie, czyli grzecznościowe używanie liczby mnogiej, odpowiadające naszemu ,,pan”, ,,pani” — Czesi zaś uważają tę formę w języku polskim za bardzo dostojną, odpowiadającą panowaniu nad kimś.

W Szwecji zaś rozróżnianie rangi osób za pomocą tytułów nie są zgodne z dążeniami do równości społecznej. W 1967 roku szefa Głównego Urzędu Zdrowia i Opieki Społecznej, Bror Rexed, wygłosił mowę inauguracyjną, w której zalecił wszystkim swoim współpracownikom zwracanie się do siebie na wzajem per „ty”. Taki język pomaga w budowaniu nowoczesnego i demokratycznego społeczeństwa, gdzie wszyscy, [przynajmniej teoretycznie] mają być sobie równi; nieco inaczej myśli o sobie człowiek, który mówi do wychowawcy w przedszkolu „Kajsa”, a w wyższej szkole na równi dyskutuje z nauczycielem, którego nie musi tytułować „profesorem”.

Sądzę że w stronę jak największego uproszczenia strony formalnej rozmów powinniśmy kierować naszą kulturę osobistą tak, aby szacunek mógł być wyrażany poprzez treść, a nie formę.